Tien jaar kerkelijk leven na de verbouwing van de ‘Centrumkerk’ in Bilthoven.
Op zondag 15 juni 2025 werd tijdens de kerkdienst in de protestantse (voormalig gereformeerde) Centrumkerk in Bilthoven aandacht besteed aan het tienjarig jubileum van de heropening na de ingrijpende verbouwing van de Centrumkerk (vroeger: Julianakerk) aan de Bilthovense Julianalaan, op 20 september 2015.
Tegelijk werd aandacht besteed aan de fusie van de hervormde gemeentes Zuiderkapel en Noorderkerk en de gereformeerde Julianakerk (in maart 2015) tot Wijkgemeente Centrumkerk van de Protestantse Gemeente Bilthoven. “Tussen beide data in, op zondag 15 juni, willen we stilstaan bij de tien jaar dat onze wijkgemeente nu heeft mogen groeien en bloeien”.
De dienst, die om half elf begon, stond onder leiding van de predikanten ds. Harold Oechies en ds. Marjolein Cevaal. Het orgel werd bespeeld door Wim Brands. Ook een koor verleende medewerking. Aan het begin van de dienst speelde de organist ‘Allein Gott in der Höh sei Ehr’. Ook in het overige van de dienst speelde muziek een belangrijke rol. Het verloop van de dienst is te volgen via de Orde van Dienst.
De eerste lezing was uit Psalm 84 (“Hoe heerlijk is Uw woning, Heer van de hemelse machten”). De tweede lezing was uit 1 Korintiërs 12 de verzen 4 tot 12, waar het gaat over ‘Vele gaven, één geest’. Vers 12: “Een lichaam is een eenheid die uit vele delen bestaat; ondanks hun veelheid vormen al die delen samen één lichaam. Zo is het ook met het lichaam van Christus”.
De overdenking.
Tijdens de overdenking werden woorden van de volgende strekking gesproken:
“Wie Bilthoven binnenrijdt komt op een gegeven moment in een drukke winkelstraat. Daar is het oppassen geblazen! Na een tijdje verbreedt de stoep zich tot een plein bij een laag gebouw met een soort van koepel. ‘Vrede voor iedereen’ staat er op een banner tussen de bomen in blauw en geel. Op het pleintje een tafel met twee mensen er achter. Af en toe komt iemand met een tas vol spullen langs. De deuren van het gebouw zijn vaak open en allerlei bedrijvigheid is te er zien, er staan auto’s geparkeerd, mensen lopen in en uit. Op zomerdagen is het pleintje soms vol met koffiedrinkende mensen en spelende kinderen”.
“Met kerst zie je een vrolijk versierde kerstboom; in de week voor Pasen een kaal houten kruis en met Pasen een bloemenzee van felgele bloemen. Ja, het gaat om een kerk in het centrum van het dorp. Een huis van steen, een woning voor de Heer van de hemelse machten, bevolkt door een actieve groep mensen die zich laat horen. Ook de tien jaargangen kinderen van de Julianaschool kennen de kerk van binnen. In die tien jaar heeft de kerk zich een centrale en gewaardeerde plaats verworven in het dorp. Dat was tien jaar geleden ook het verlangen. Beide kerkgemeenschappen, de hervormde en de gereformeerde, fuseerden. Het was een moeilijke en pijnlijke tijd voor sommigen, omdat het niet meevalt afstand te doen van je eigen kerkelijke cultuur en je eigen kerkgebouw [de hervormde Noorderkerk – red.] waarvoor je krom hebt gelegen… Nu, in 2025, zijn die gebeurtenissen op de achtergrond geraakt”.
“Bij een jubileum als vanmorgen is het goed stil te staan bij wat ons drijft als Centrumkerk. Wat zet ons er toe aan om al tien jaar lang zo actief te willen zijn dat heel Bilthoven het mag weten? Het is het verlangen waarover psalm 84 spreekt: ‘Hoe lieflijk is uw woning, Heer van de hemelse machten. Van verlangen smacht mijn ziel naar de voorhoven van de Heer. Gelukkig die wonen in Uw huis’. Als het goed is mogen we hier iets van Zijn liefde en trouw ervaren en dat we ons hier thuis voelen, met elkaar en met God verbonden, zodat deze kerk is als een nest waar we onze jongen durven neerleggen, zoals de psalm zegt”.
“Een huis om tot rust te komen en ons verstaan te weten, en om onze batterij op te laden met geloof, hoop en liefde, om daarna – in navolging van de Man van Nazareth – de wereld weer in te gaan. ‘Gelukkig die wonen in Uw Huis en gelukkig de mens die op U vertrouwt’. Zo’n huis hebben we nodig. Want onze wereld gaat steeds meer op een dal van dorheid lijken, zoals de psalm zegt. Er vliegen raketten heen en weer tussen Israël en Iran. Er is terreur, er is angst. Waar moet dit eindigen? Worden we er allemaal in meegesleurd? En dan zijn er ook nog die andere zorgen en problemen wereldwijd en in ons eigen leven. We voelen ons vaak zo machteloos om er iets aan te veranderen. ‘Heer onze God van de hemelse machten, hoor ons gebed. Heer, geef vrede, de wereld wil slechts strijd. We komen er niet uit. Help ons!’”
“Naast herkenning en bemoediging heeft psalm 84 ons ook iets dubbels te zeggen, wat ook eigen is aan onze gemeente. Aan de ene kant een huis, een veilige plek om God en elkaar te ontmoeten; aan de andere kant bestaat de kerk uit mensen die onderweg zijn naar de toekomst en verandert ze steeds met de tijd mee, net als ons kerkgebouw. Tien jaar geleden werd deze kerk enthousiast verbouwd om onderdak te geven aan onze Centrumwijk. Nu, tien jaar later, liggen er al weer plannen voor een nieuwe verbouwing”.
“Op zondag en door de week zijn hier vogels van diverse pluimage: zij die verlangen naar rust en vertrouwen, zitten naast anderen, die snakken naar ruimte en beweging. Net als in de psalm, die het heeft over mussen en zwaluwen. Zo verschillend als die vogels zijn, zijn ook wij. Sommigen honkvast als huismussen; anderen avontuurlijk en in beweging, op zoek naar nieuwe kansen, zoals zwaluwen. Hoe houd je al die vogels bij elkaar onder één dak? Ieder vogeltje zingt immers zoals het gebekt is. Er zijn in onze gemeente allerlei verschillen; onze gemeente is pluriform. Het is soms zo’n getjilp dat je door de bomen het bos niet meer ziet”.
“Maar dat is niet alleen iets van vandaag. Paulus had er 2000 jaar geleden ook mee te maken. De gemeente van Korinthe was ook pluriform. Paulus schrijft dan ook aan die gemeente: ‘Er zijn verschillende gaven, maar het is één geest. In iedereen is de geest zichtbaar aan het werk ten bate van de gemeente. Maar al die delen vormen samen één lichaam’.”
“Kortom: allemaal dragen we een vonkje van God in ons, zegt Paulus. Allemaal dragen we wat bij, ieder naar zijn of haar vermogen. Daarom kan de mus en de zwaluw hier zijn thuis vinden. Beide zijn nodig om één lichaam te zijn. De zwaluwen om met de bewegingen van de tijd mee te gaan. De mussen om ons er steeds weer bij te bepalen wat onze opdracht is; even pas op de plaats maken om weer te beseffen wat we zijn: huis van God en huis van mensen en voor wie hier een veilige plek zoeken. Een herberg onderweg. Een oase in de woestijn. Voor jong en oud. Zo heb ik onze Centrumkerk de afgelopen acht en een half jaar leren kennen, een plaats waar mussen en zwaluwen een huis vinden. Een saamhorige gemeenschap van en voor het dorp. Een kerk die trouw blijft aan haar roeping als gemeente van de levende Heer, om het licht van het evangelie breed te laten schijnen. Amen”.
Een beeldverslag van de kerkdienst >
Translation into English:
“A Home for Sparrows and Swallows”.
Ten Years of Church Life After the Renovation of the ‘Centrumkerk’ in Bilthoven.
On Sunday, June 15, 2025, during the church service in the Protestant (formerly ‘gereformeerde’) Centrumkerk in Bilthoven, attention was given to the tenth anniversary of the reopening following the extensive renovation of the Centrumkerk (formerly: Julianakerk) on Julianalaan in Bilthoven, which took place on September 20, 2015.
At the same time, the service also commemorated the merger of the ‘hervormde’ congregations Zuiderkapel and Noorderkerk with the Julianakerk (March 2015) into the Centrumkerk District Congregation of the Protestant Congregation of Bilthoven. “Between these two dates, on Sunday, June 15, we want to pause and reflect on the ten years in which our district congregation has been able to grow and flourish.”
The service, which began at 10:30 a.m., was led by pastors Rev. Harold Oechies and Rev. Marjolein Cevaal. The organ was played by Wim Brands, and a choir also took part. At the beginning of the service, the organist played “Allein Gott in der Höh sei Ehr.” Music played an important role throughout the service. The order of the service can be followed via the Order of Worship.
The first reading was from Psalm 84 (“How lovely is your dwelling place, Lord Almighty”). The second reading was from 1 Corinthians 12:4–12, focusing on “Many Gifts, One Spirit.” Verse 12: “Just as a body, though one, has many parts, but all its many parts form one body, so it is with Christ.”
The Sermon.
During the sermon, words to the following effect were spoken:
“Anyone driving into Bilthoven will at some point find themselves on a busy shopping street. That’s where you need to pay attention! After a while, the sidewalk broadens into a square near a low building with a kind of dome. ‘Peace for everyone’ is written on a banner between the trees in blue and yellow. On the little square stands a table with two people behind it. From time to time, someone walks by with a bag full of items. The building’s doors are often open, and there’s a flurry of activity. Cars are parked nearby; people come and go. On summer days, the square is sometimes full of people drinking coffee and children playing.”
“At Christmas, you see a cheerfully decorated Christmas tree; in the week before Easter, a bare wooden cross; and at Easter, a sea of brightly colored flowers. Yes, this is a church in the heart of the village. A house of stone, a dwelling place for the Lord of heavenly hosts, inhabited by an active group of people who make their voices heard. Even ten generations of children from the Julianaschool know the church from the inside. In those ten years, the church has gained a central and valued place in the village. That was also the hope ten years ago. Both church communities—the ‘hervormden’ and the ‘gereformeerden’ —merged. It was a difficult and painful time for some, because it’s not easy to let go of your own church culture and building [the former ‘hervormde’ Noorderkerk – ed.], for which you’ve sacrificed so much… Now, in 2025, those events have receded into the background.”
“At a celebration like this morning’s, it’s good to reflect on what drives us as the Centrumkerk. What compels us to be so active for ten years already, in a way that all of Bilthoven can see? It’s the longing that Psalm 84 speaks of: ‘How lovely is your dwelling place, Lord Almighty. My soul yearns, even faints, for the courts of the Lord. Blessed are those who dwell in your house.’ Hopefully, here we may feel something of His love and faithfulness, and that we feel at home here—connected with one another and with God—so that this church becomes like a nest where we dare to lay down our young, as the psalm says.”
“A house to find rest, to be understood, and to recharge our batteries with faith, hope, and love—so that afterward, following in the footsteps of the Man of Nazareth – we can go back out into the world. ‘Blessed are those who dwell in your house and blessed are those who trust in You.’ That’s the kind of house we need. Because our world increasingly resembles a valley of dryness, as the psalm says. Rockets fly back and forth between Israel and Iran. There is terror, there is fear. Where will it end? Will we all be swept up in it? And then there are also the other concerns and problems—worldwide and in our own lives. We often feel powerless to change anything. ‘Lord, our God of heavenly hosts, hear our prayer. Lord, grant peace—the world seeks only strife. We cannot figure it out. Help us!’”
“Besides recognition and encouragement, Psalm 84 also tells us something dual in nature, something that also applies to our congregation. On the one hand, a house—a safe place to meet God and one another; on the other hand, the church consists of people on a journey toward the future, and it changes with the times, just as our church building has. Ten years ago, this church was enthusiastically renovated to provide shelter for our Centrumwijk congregation. Now, ten years later, there are already plans for another renovation.”
“On Sundays and during the week, all kinds of birds gather here: those longing for rest and trust, sitting beside others craving space and movement. Just like in the psalm that speaks of sparrows and swallows. As different as those birds are, so are we. Some are homebodies like house sparrows; others are adventurous and mobile, seeking new opportunities, like swallows. How do you keep all those birds together under one roof? After all, every bird sings its own song. There are all kinds of differences in our congregation; our community is diverse. Sometimes the chirping is so loud you can’t see the forest for the trees.”
“But that’s not unique to our time. Paul also dealt with this 2,000 years ago. The church in Corinth was also diverse. So Paul writes to that congregation: ‘There are different gifts, but the same Spirit. In each one, the Spirit is at work for the benefit of the community. But all these parts form one body.’”
“In short: we all carry a spark of God within us, says Paul. We all contribute, each according to his or her ability. That’s why both the sparrow and the swallow can find a home here. Both are needed to form one body: the swallows, to move with the times; the sparrows, to keep reminding us of our task—to pause and realize again what we are: a house of God and a house for people, and for anyone seeking a safe place. An inn along the way. An oasis in the desert. For young and old. That is how I have come to know our Centrumkerk over the past eight and a half years: a place where sparrows and swallows find a home. A close-knit community from and for the village. A church that remains faithful to its calling as a congregation of the living Lord—to let the light of the gospel shine far and wide. Amen.”