Ds. W.E.M. Honig (van 1964 tot 1969).
( < Naar deel 3 – Back to Part 3 ) – Op 15 november 1964 deed VU-kandidaat W.E.M. Honig (1934-2024) intrede in Scharnegoutum.

Jeugdwerk.
Kregen de jongeren rond 1968 een eigen jeugdhonk op de zolder van het dorpshuis Elim, hervormde én gereformeerde jongeren gingen aan de slag om het als jeugdhonk aan te passen, zodat het in 1970 als zodanig in gebruik genomen kon worden. Toen Elim in 1976 moest uitbreiden en het jeugdhonk daarvoor moest wijken, werd vlak bij Elim aan de Achterbuorren 15 een huis gekocht dat als jeugdhonk werd verbouwd. In 1990 werd het opnieuw verbouwd, waarbij een verbinding tot stand kwam met het nabijgelegen Elim.
De Avondmaalsviering.
Het nummer van Kerknieuws van mei 1965 deelde mee, dat de kerkenraad een andere houding had aangenomen tegenover mensen van wie men vermoedde dat zij ten onrechte deelnamen aan het Avondmaal. “Tot nu toe was het gebruik dat de kerkenraad er toezicht op hield, wie niet en wie wel aan het Avondmaal deelnamen. Degenen die niet aan het Avondmaal waren aangegaan, werden dan bezocht. Hierbij traden dikwijls vergissingen op en men kan rustig zeggen: pijnlijke vergissingen. Sommigen die wel geweest waren werden bezocht en afwezigen werden over het hoofd gezien. De kerkenraad heeft besloten dit controleren achterwege te laten. Wanneer iemand meent niet aan het Avondmaal te kunnen gaan, heeft hij immers zelf de plicht hier met een ouderling of met een predikant over te spreken”.
Gereformeerd en hervormd (5).
Ds. Honig schreef in 1994 over de verhouding in de jaren ’60 met de hervormde gemeente als ‘levend in splendid isolation. “Men had en wilde ook eigenlijk niets met elkaar te maken hebben. Heel voorzichtig en met veel geduld hebben we toen toch toenadering gezocht. Met mijn hervormde collega, ds. Ko Nijenhuis, kon ik het direct goed vinden. Toen wij weggingen waren er al verscheidene gezamenlijke diensten geweest en was men op ds. Nijenhuis gesteld geraakt”.

In 1965 ging de kerkenraad akkoord met de vorming van een gezamenlijke ouderenvereniging. In het jaar daarop werd toch weer een gezamenlijke zangdienst gehouden. Ds. Honig ging in de dienst voor, en er was een hervormde ouderling van dienst. De classis gaf in 1966 toestemming tot het houden van gezamenlijke kerkdiensten; niet alleen op ‘tweede feestdagen’, maar ook op gewone zondagen. In 1966 waren de twee christelijke scholen trouwens ook gefuseerd.
Tijdens de ambtsperiode van ds. Honig maakten de hervormde en gereformeerde jongeren in 1969 plannen voor de bouw van een gezamenlijk clubhuis, en ze realiseerden dat ook. Uiteindelijk liep het dat jaar uit op de fusie van de beide jeugdverenigingen, die in het vervolg door het leven gingen als ‘Stichting Christelijk Jeugdwerk in Scharnegoutum’.
Zoär.
In 1968 kocht de kerkenraad van de Gereformeerde Kerk een naast de kerk gelegen woonhuis voor een bedrag van fl. 6.668. Het werd vanwege de kosten minimaal opgeknapt. Besloten werd de kamer die tegen de kerk aan lag te gebruiken als consistoriekamer en in de andere kamer een keuken te maken. Dit ‘huis zonder naam’ kreeg enige tijd later de naam ‘Zoär’, ontleend aan Genesis 19 vers 22 en 23. Zoär werd vele jaren gebruikt door de kerk en door de kerkelijke verenigingen.

In 1970 werd Rehoboth in de verkoop gedaan wat fl. 7.500 opleverde.
Vrouwenvereniging.
De Vrouwenvereniging ‘Maria en Martha’ was nog steeds actief. In 1968 werd aan de kerkenraad een ophangrek aangeboden voor de collectezakjes, en in het jaar daarop werd onder meer vijfhonderd gulden geschonken voor de aanleg van een ‘lichtpunt bij de deur van het huis zonder naam’, waarmee dus Zoär bedoeld werd. Ook voor de Zending gaf de Vrouwenvereniging regelmatig geld. In 1956 was al fl. 790 gegeven voor de vernieuwing van ‘Rehoboth’.
Ds. Honig nam op 2 februari 1969 afscheid wegens zijn vertrek naar de kerk van Wageningen.
Ds. E.E. Ebling (van 1970 tot 1974).

In 1970 werd in de kerkenraad opnieuw gesproken over de toekenning van het kiesrecht voor de vrouwen. Hadden ze in 1953 het actieve kiesrecht (het recht om te kiezen) al gekregen, het passieve kiesrecht (het recht om gekozen te worden) was er in Scharnegoutum nog niet door gekomen. In 1970 was het echter wel zover. Zelfs werd een vrouwelijke predikant uitgenodigd om op een zondag in maart 1970 voor te gaan in de dienst. Het was kandidaat mevrouw E.E. Ebling (1922-1974), die gestudeerd had aan de Vrije Universiteit te Amsterdam. Zij beviel kennelijk zo goed dat zij beroepen werd als gereformeerd predikant te Scharnegoutum en op 11 oktober 1970 deed zij haar intrede.
Gereformeerd en hervormd (6).
Vooral de gezamenlijke ‘praatavonden’ hebben ervoor gezorgd dat hervormde en gereformeerde gemeenteleden steeds beter naar elkaar toegroeiden. In 1969 werd ermee begonnen, en al liep het in het begin nog niet erg vlot, toch ging het steeds beter en werden deze avonden in 1976/1977 zelfs interkerkelijk. In 1977 namen meer dan honderd gemeenteleden aan deze bijeenkomsten deel.
Ds. Ebling overleed 4 januari 1974 in Leeuwarden. Ds. Ebling was de tweede vrouwelijke gereformeerde predikant in ons land.
Ds. C.J. Verhoeven (van 1975 tot 1980).
Ds. Ebling werd opgevolgd door kandidaat C.J. Verhoeven (*1947). Hij deed op 21 september 1975 intrede in Scharnegoutum. Vanaf 19 september 1976 was hij ook predikant van de Gereformeerde Kerk te Bozum.
Gereformeerd en hervormd (7).

De ontwikkelingen op dit gebied verliepen langzaam maar zeker soepeler: in 1977 werd een gezamenlijke Dankdienst voor Gewas en Arbeid gehouden, terwijl in hetzelfde jaar de hervormde en gereformeerde catechisaties in het vervolg gezamenlijk gegeven werden. In 1978 werden ook de middag- en avonddiensten in het vervolg gezamenlijk gehouden, al bleven de ochtenddiensten vooralsnog gescheiden. Een vervolg kon echter niet uitblijven: in 1978 werd voor het eerst een gezamenlijke Avondmaalsdienst gehouden. ‘s Middags werd in de gereformeerde kerk lopend Avondmaal gehouden, en ‘s avonds in de hervormde kerk aan tafel. In 1989 besloten beide kerkenraden trouwens dat ook doopleden aan het Avondmaal mochten gaan.
Spanningen…
Ds. Verhoeven schreef in 1994: “De spanningen in de gemeente (in de gereformeerde, maar ook in de hervormde gemeente) kwamen min of meer tot een uitbarsting naar aanleiding van een verschillende kijk op de wedergeboorte en de kinderdoop. Verscheidene gemeenteleden konden de klassieke gereformeerde nadruk op de kinderdoop niet meer volgen en bedankten voor het lidmaatschap van onze gemeente. Soms na verhitte en bewogen discussies. Om de weg in deze wirwar niet kwijt te raken, heb ik wel eens een beroep gedaan op de begeleidingsdienst van predikanten, teneinde van een ervaren collega wat steun en advies te ontvangen. Dat is me goed bevallen. Toch bewaar ik aan deze episode de herinnering dat het met mijn predikantschap moeizaam ging”.
Een kerkblaadje.
In 1975 verscheen voor het eerst een gemeenschappelijk maandelijks kerkblaadje met de hervormden. ‘Meiinoar op wei’ (Samen op Weg) heette het. Ook het kerknieuws uit Lytsewierrum en Rien werd er in gepubliceerd.
Ds. Verhoeven nam op 11 mei 1980 afscheid en vertrok naar de kerk van Haarlem-Noord.
Ds. J.G. Majoor (van 1982 tot 1986).
Op 11 juli 1982 trad kandidaat J.G. Majoor (*1952) als predikant te Scharnegoutum en Bozum aan. Hij volgde ds. Verhoeven op.
Tijdens zijn ambtsperiode werd “intensief nagedacht over het Samen-op-Wegproces en over de vraag of en hoe je eventueel ook met kinderen het Avondmaal kon vieren. Er kwam meer aandacht voor kinderen in de kerk; de ‘kik-groep’ werd opgericht en er kwam maandelijks een gezinsdienst. Aanvankelijk werden de catechisaties nog apart gegeven, maar in het kader van Samen op Weg werd het ‘fraachleren’ (zoals het in het Fries genoemd werd) samen met de hervormden gegeven. Ook deed huiscatechese haar intrede. De middagdiensten werden [zoals gezegd] al gezamenlijk gehouden en ook steeds meer ochtenddiensten werden gezamenlijk gevierd”. In 1986 vertrok de predikant naar de Marine als vlootpredikant, maar bleef als zodanig ambtelijk nog wel aan de kerk van Scharnegoutum verbonden.
Gezamenlijke een predikant beroepen.
De ontwikkelingen van het Samen-op-weg gaan verliepen steeds beter. In 1986 werd daarom door de beide kerkenraden besloten samen een nieuwe predikant te beroepen. Ds. Majoor was immers dat jaar benoemd tot vlootpredikant. De opvolger van ds. Majoor was ds. J. Abbink (*1949), die van 1986 tot 1992 in combinatie met de kerk van Bozum aan de kerk van Scharnegoutum verbonden was.
Daarna…
In 1986 verscheen een nieuw kerkblad, gepubliceerd door de samenwerkingsgemeente van gereformeerden en hervormden: ‘De Frissel’ genaamd. Het verscheen om de veertien dagen en het kerkelijk nieuws uit alle deelnemende dorpen in de omgeving werd er in opgenomen: Scharnehoutum, Loënga, Lytsewierrum, Rien, Boazum, Easterwierrum, Britswert en Wiuwert. Het verschijnen van dit blaadje betekende trouwens wel het eind van het al eerder genoemde kerkblaadje Meiinoar op wei, dat vanaf 1975 verscheen.
In 1987 werden plannen gemaakt om het orgel te onderwerpen aan een grote beurt. Orgelbouwer Reil uit Heerde kreeg de opdracht, die in 1989 werd uitgevoerd.
Federatieve samenwerking met de Hervormde Gemeente (vanaf 1990).
De verhouding tussen de gereformeerden en de hervormden was in de loop van de jaren, zoals we hierboven zagen, verbeterd. Dat leidde er op 28 augustus 1989 toe dat beide kerkenraden een zgn. ‘federatieovereenkomst’ tekenden, een federatie die per 1 januari 1990 zou ingaan, aanvankelijk voor de tijd van vijf jaar. Desgewenst kon ze na die tijd verlengd worden. Op 19 december 1989 werd dan ook de laatste gereformeerde kerkenraadsvergadering gehouden. En de eerste ‘federatiedienst’ vond plaats op 7 januari 1990 onder leiding van ds. Oosterwal van Harlingen. De eerste federatieraad vond op 31 januari 1990 plaats in Elim.
De gereformeerde kerk buiten gebruik gesteld (1994).

Op 13 november 1992 werd tijdens een gemeentevergadering van de inmiddels federatieve Protestantse Gemeente te Scharnegoutum besloten dat de gereformeerde kerk zou worden afgestoten en dat de kerkdiensten van de gefedereerde gemeente in het vervolg in de voormalige hervormde kerk gehouden zouden worden. Dat veroorzaakte bij de gereformeerden flink wat ophef. Het sluiten van de kerk kwam hard aan, al was er al eerder over gesproken. Door alle onrust besloot de federatieraad de sluiting enkele maanden uit te stellen.
Maar in de gereformeerde kerk aan de Legedyk 33 werd desondanks op 10 april 1994 de laatste dienst gehouden, al werd op 11 mei van het jaar daarop nog een laatste begrafenisdienst in de gereformeerde kerk gehouden. Voorgangers in de laatste eredienst waren ds. A.H. Tamminga en ds. G. Toes.

Daarna, op 12 juli 1995, werden de kerk en het bijbehorende Zoär verkocht aan een stoffeerder die het gebouw door een architect liet aanpassen. In 2010 werd de kerk opnieuw verkocht. De nieuwe eigenaar had de woning nogmaals gerestaureerd en vervolgens voorzien van isolatie en dubbel glas. Onderin werd een cadeauwinkel gevestigd.
Protestantse Gemeente (1 januari 2005).
Per 1 januari 2005 kon de federatie van de Gereformeerde Kerk en de Hervormde Gemeente worden omgezet in de Protestantse Gemeente Scharnegoutum-Loënga c.a. Na het vertrek van ds. Abbink, in 1992, werd de kerk van Scharnegoutum-Loënga door hervormde predikanten bediend. Tegenwoordig is ds. Dingena Hasper de predikant van de Protestantse Gemeente Scharnegoutum-Loenga c.a.
Ledentallen van De Gereformeerde Kerk te Scharnegoutum c.a.

Bronnen onder meer:
A. Algra, De Historie gaat door Het Eigen Dorp, dl. IV. Leeuwarden, g.j.
F.L. Bos, Archiefstukken betreffende de Afscheiding van 1834, deel 3. Kampen, 1942
Gemeenten en predikanten van De Gereformeerde Kerken in Nederland. Leusden, 1992
Handelingen en Verslagen van de Algemene Synoden van Christelijke Afgescheidene Gereformeerde Kerk (1836-1869). Houten/Utrecht, 1984
Jaarboeken (ten dienste) van De Gereformeerde Kerken in Nederland. Goes, div. jrg.
J.C. Rullmann, De Doleantie in de Nederlandsche Hervormde Kerk der Negentiende Eeuw. Amsterdam, 1917
© 2026. GereformeerdeKerken.info
Translation into English:
The ‘Gereformeerde’ Church of Scharnegoutum c.a. (4 – final part).

